De labels van Eastpak-tassen vermelden zelden het land van herkomst op een zichtbare manier. Het merk, dat in de jaren 1950 in de Verenigde Staten is ontstaan, heeft verschillende decennia van industriële veranderingen doorgemaakt. Tegenwoordig is het verbonden aan de VF Corporation, en past het in een economisch model waarin ontwerp, productie en distributie voldoen aan verschillende geografische logica’s. Begrijpen waar de Eastpak-tassen worden geproduceerd, vereist dat men de toeleveringsketen van de groep die het merk bezit, terugvolgt.
VF Corporation en het asset-light model toegepast op Eastpak
Eastpak is geen autonoom bedrijf. Het merk behoort tot VF Corporation, een Amerikaans conglomeraat dat ook The North Face, Vans en Timberland bezit. Dit detail verandert alles in het begrip van de productie.
Aanvullende lectuur : Ontdek de nieuwste trends en nieuws uit de online zakenwereld
VF Corporation werkt volgens een zogenaamd “asset-light” model: de groep bezit vrijwel geen eigen fabrieken. De jaarverslagen van de groep geven aan dat de investeringen zich concentreren op het merk, het ontwerp en de distributie. De productie wordt daarentegen uitbesteed aan een netwerk van partnerleveranciers in regio’s met concurrerende kosten.
Voor Eastpak betekent dit dat de rugzakken, koffers en accessoires niet uit een fabriek met het Eastpak-label komen. Ze worden geproduceerd door onderaannemers die zijn geselecteerd op basis van specificaties die door de groep zijn vastgesteld. Om precies te weten waar de Eastpak-tassen worden geproduceerd, moet men deze verschillende productie-stappen terugvolgen. Deze werkwijze wordt gedeeld door vrijwel alle merken van bagage en accessoires voor de consument.
Ook interessant : Ontdek onafhankelijke journalistiek: lange verhalen en diepgaande onderzoeken
Eastpak-productie in Azië: betrokken landen en industriële logica
De rapporten van VF Corporation vermelden expliciet dat de productie van de categorieën “rugzakken en tassen” is uitbesteed aan partnerfabrieken in Azië. De landen die in dit kader worden genoemd, zijn China, Vietnam en Bangladesh.
Het merk communiceert niet publiekelijk over de exacte verdeling van de volumes tussen deze landen. De beschikbare gegevens maken het niet mogelijk om te bepalen welk model uit welke fabriek komt. De logica is echter duidelijk: VF Corporation verdeelt zijn productie over verschillende locaties om de risico’s van afhankelijkheid van één enkele leverancier of één enkel land te beperken.
Waarom Azië en niet de Verenigde Staten
Eastern Canvas Products, de voorloper van Eastpak die in 1952 werd opgericht, produceerde zijn tassen in de Verenigde Staten, aanvankelijk voor het Pentagon. Die tijd is voorbij. De Amerikaanse productie is opgegeven ten gunste van Aziatische uitbesteding, een beweging die in de hele textiel- en lederwarenindustrie sinds de jaren 1990 gebruikelijk is geworden.
De groep rechtvaardigt deze keuze door de zoektocht naar operationele efficiëntie. Produceren in Azië maakt het mogelijk om verkoopprijzen toegankelijk te houden (de Eastpak-tassen zijn gepositioneerd in het middensegment) terwijl er voldoende marges worden gegenereerd om marketing en distributie te financieren.
Consolidatie van leveranciers en kwaliteitscontrole Eastpak
VF Corporation beschrijft in zijn laatste rapporten een strategie van reductie van het aantal strategische leveranciers. Het uitgesproken doel: de partnerschappen met een beperkt aantal fabrieken consolideren om de kwaliteit en de levertijden beter te kunnen controleren.
Deze consolidatie heeft concrete implicaties voor Eastpak:
- Minder leveranciers betekent grotere volumes per fabriek, wat de groep een onderhandelingsvoordeel geeft op het gebied van prijzen en productievoorwaarden.
- De kwaliteitscontrole is gecentraliseerd op groepsniveau, met audits en normen die op alle merken van de VF Corporation-portefeuille worden toegepast.
- De milieu- en sociale certificeringen (zoals fabrieksaudits of verplichtingen over arbeidsomstandigheden) worden op groepsniveau beheerd, niet op het niveau van het afzonderlijke merk.
De lange garantie die Eastpak biedt, vaak benadrukt in de communicatie van het merk, is gedeeltelijk gebaseerd op deze regeling. Een tas die meerdere decennia wordt gegarandeerd, vereist een opvolging van de materialen en de productieprocessen op lange termijn.
Materialen en ontwerp: wat vóór de fabriek wordt beslist
Als de productie in Azië plaatsvindt, blijft het ontwerp vanuit Europa en de Verenigde Staten worden aangestuurd. Eastpak heeft ontwerpteams die de modellen definiëren, de materialen kiezen en de prototypes valideren voordat ze in productie worden genomen.
De Cordura-nylon, die lange tijd met het merk werd geassocieerd, illustreert deze scheiding tussen ontwerp en productie. De keuze van de stof en de technische specificaties worden vooraf gedefinieerd, en vervolgens geïntegreerd in het specificatiedocument dat aan de partnerfabrieken wordt overhandigd. De fabriek voert uit, maar beslist niet over het materiaal.
Traceerbaarheid van grondstoffen
VF Corporation publiceert verplichtingen over de traceerbaarheid van bepaalde materialen (katoen, leer, synthetische materialen). Voor Eastpak, waarvan de tassen voornamelijk synthetische stoffen gebruiken, heeft de traceerbaarheid betrekking op de oorsprong van de vezels en de verftechnieken. De feedback uit het veld verschilt over het werkelijke niveau van transparantie: de groep communiceert globale doelstellingen, maar de gegevens per merk blijven weinig gedetailleerd.
Het merk heeft de afgelopen jaren lijnen geïntroduceerd die gebruik maken van gerecycleerde materialen, met name polyester afkomstig van plastic flessen. Deze aanpak past binnen de milieuverplichtingen van VF Corporation, die reductiedoelstellingen voor de koolstofvoetafdruk op portefeuilleniveau vaststelt.
Wat het label “Made in” niet zegt over een Eastpak-tas
Een Eastpak-tas die in Frankrijk is gekocht, draagt doorgaans de vermelding “Made in Vietnam” of “Made in China”. Deze wettelijke vermelding geeft informatie over het laatste assemblageland, niet over de gehele waardeketen.
De stof kan uit een land komen, de ritsen uit een ander, het schuim voor de vulling uit een derde. De uiteindelijke assemblage, die bepaalt wat er op het label staat, is slechts één stap onder vele. Voor een merk als Eastpak, waarvan de tassen verschillende technische componenten combineren, is het idee van een uniek productie-land beperkend.
Deze realiteit is niet specifiek voor Eastpak. Het betreft de meerderheid van de bagagemerken die in Europa worden verkocht, ongeacht of ze zich in het instapsegment of in hogere segmenten positioneren. Het verschil tussen de merken ligt minder in de productielocatie dan in het niveau van eisen van het specificatiedocument dat aan de leveranciers wordt overhandigd, en in de strengheid van de controles die aan de uitgang van de fabriek worden toegepast.